گاوميشهاي ايران نيازمند برنامههاي حمايتي و توسعهاي
گاوميش در ايران حيواني است بومي كه80% جمعيت آن در شمال و شمال غرب و 18% آن در جنوب كشور بويژه خوزستان متمركز است. در اين مناطق، مردم طعم شير گاوميش را خيلي بيشتر ميپسندند و حاضرند براي مصرف آن دو برابر قيمت شير گاو بپردازند.
در اوايل قرن حاضر خورشیدی یك ميليون و نيم راس گاوميش در ايران موجود بود ولي در كمتر از 70 سال يعني تا سال 1383، اين رقم به هزار 450راس كاهش يافته است. در واقع از وجود اين حيوان به نفع گاو هلشتاين وارداتي غفلت شده است. هلشتاين ايران از توجه خاصي از جانب بخشهاي دولتي و خصوصي بويژه توليد كنندههاي علوفه و ساير نهادههاي دامي برخوردار است. گاو هلشتاين علاوه بر اينكه با شرايط محيطی بومي از قبيل آب و هوا، علوفه و بيماريهاي موجود سازگار نيست، احتياج به علوفه درجه بالاي گران قيمت، شرايط زيستي مخصوص، و مراقبتهاي دامپزشكي مداوم دارد. اين در حاليست كه گاوميش بومي ايران احتياج به هيچ كدام از اين خدمات ويژه ندارد و بسيار حيوان كم توقعي است. گاوميشهاي ايران با كمي اصلاح نژاد و دقت در پرورش قادرند به اندازههاي گاو هلشتاين رسيده و حتي بيشتر شير توليد كنند.
با وجود اينكه بيتوجهي به گاوميش و تبليغات به نفع گاو هلشتاين باعث كم شدن جمعيت گاوميش در دهههاي اخير در ايران شده است ، در یک دهه اخیر فعالیتهای ترویجی و حمایتی مانع از کم شدن شدید جمعیت آن شده است. علت آنرا ميتوان به اجراي طرح مشترك برنامه عمران ملل متحد(UNDP) و سازمان خواربار و كشاورزي ملل متحد (FAO) و دولت جمهوري اسلامي ايران نسبت داد كه هدف آن ايجاد انگيزه در دامداران براي ادامه پرورش گاوميش و بهبود نژاد آن بوده است. اكنون براي اولين بار در تاريخ معاصر دامداران گاوميش ميتوانند از كمك و حمايت واقعي كه مراكز گاوميش به حدود 90 هزار خانوار روستائي صاحب گاوميش ميرسانند، برخوردار شوند. اين طرح نقش بسيار مهمي در آگاهي و بيداري كارشناسان، مسئولان و گاوميشداران در ايران داشته است.